Porównanie ceftriaksonu i cefuroksymu w leczeniu bakteryjnego zapalenia opon mózgowych u dzieci ad

Randomizacja została przeprowadzona za pomocą generowanych komputerowo list przygotowanych osobno dla każdego centrum. Standardowa szybkość infuzji dla obu antybiotyków wynosiła trzy do pięciu minut na dawkę. Nie podano żadnych innych środków przeciwdrobnoustrojowych. Czas trwania terapii przeciwbakteryjnej oparto na dokumentacji sterylizacji płynu mózgowo-rdzeniowego. Terapię kontynuowano przez siedem dni, jeśli zakażenie było spowodowane Haemophilus influenzae lub Neisseria meningitidis, a dziewięć dni, gdy za sprawą Streptococcus pneumoniae. Dodatkowe leczenie farmakologiczne prowadzono zgodnie ze standardowymi procedurami. Steroidy nie były używane. Stan każdego pacjenta był dokładnie monitorowany; w razie potrzeby zapewniono opiekę wspomagającą na oddziale intensywnej terapii.
Badania laboratoryjne
W czasie przyjęcia do szpitala prowadzono hodowle i rutynowe badania krwi i płynu mózgowo-rdzeniowego. Drugie nakłucie lędźwiowe wykonano około 24 godzin (zakres od 18 do 36) po rozpoczęciu antybiotykoterapii. Jeżeli hodowla płynu mózgowo-rdzeniowego pozostała dodatnia, dodatkowe nakłucia lędźwiowe wykonywano co 24 godziny, aż kultura stała się jałowa. Próbki płynu mózgowo-rdzeniowego zostały ocenione przez laboratorium szpitalne pod kątem całkowitej i różnicowej liczby komórek, stężenia białka i glukozy oraz wyników barwienia metodą Grama i błękitu metylenowego, koaglutynacji (Pharmacia Diagnostics, Uppsala, Szwecja) oraz hodowli bakteriologicznych o odpowiedniej zawartości substancji stałej. i ciekłe pożywki (płytki krwi z owiec i płytek z agarem czekoladowym i buliony Columbia i brzeczki tioglikolanowe).
Podatność in vitro wyizolowanych patogenów na badane antybiotyki rutynowo badano zgodnie z metodą papieru Kirby-Bauera. Izolaty kliniczne były następnie przechowywane w temperaturze -70 ° C w odtłuszczonym mleku zawierającym 5% glicerolu. Podatność na leki została następnie oceniona w Centralnym Laboratorium Bakteriologii na Wydziale Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Genewskiego. Minimalne stężenia hamujące ceftriaksonu, cefuroksymu, penicyliny, ampicyliny i chloramfenikolu określono zgodnie z metodą rozcieńczeń agarowych, zgodnie z zaleceniami Krajowego Komitetu Klinicznych Standardów Laboratoryjnych, przy użyciu inokulum około 104 jednostek tworzących kolonie na Agar Muellera-Hintona uzupełniony 5-procentową lizowaną krwią owcy i czynnikami V i X.13. Wytwarzanie beta-laktamaz przez izolaty H. influenzae wykrywano za pomocą bibuły filtracyjnej z kwasem siarkowym.
Ocena terapii
Kliniczne i bakteriologiczne reakcje na leczenie zostały starannie ocenione u każdego pacjenta. Pacjenci byli badani codziennie podczas hospitalizacji i ponownie 8 do 10 tygodni po wypisaniu. Dla każdego pacjenta czas niezbędny do podania dożylnego antybiotyku, obejmujący rutynową opiekę nad dożylnym cewnikiem dostępowym, oraz czas, w którym cewnik był na miejscu, rejestrowano na specjalnej postaci.
Niekorzystne lub toksyczne reakcje na ceftriakson lub cefuroksym oceniano na podstawie codziennej obserwacji klinicznej i laboratoryjnego monitorowania czynności krwiotwórczych, nerek i wątroby na początku i na końcu leczenia. Serialna ultrasonografia jamy brzusznej została dodana do protokołu badania w kwietniu 1987 r., Po zaobserwowaniu objawowych osadów w pęcherzyku żółciowym pacjenta przyjmującego ceftriakson.
[podobne: hydrominum efekty, białe grudki w pochwie, imunoglukan opinie ]