Ryzyko zapalenia płuc Pneumocystis carinii wśród mężczyzn zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1 ad

Liczbę komórek CD4 + przy przyjęciu użyto do przewidywania czasu, przez który pacjent mógł pozostać wolny od zapalenia płuc P. carinii. Kolejne analizy mierzyły czas od pierwszej liczby komórek CD4 + pacjenta seropozytywnego wynoszącej 200 na milimetr sześcienny lub mniej do rozpoznania zapalenia płuc P. carinii. Cenzura obejmowała diagnozę AIDS (o ile nie była oparta na zapaleniu płuc P. carinii), utratę obserwacji oraz datę analizy (31 lipca 1988 r.). Prawdopodobieństwo pozostania wolnym od zapalenia płuc P. carinii po określonej liczbie jednostek czasu oszacowano metodą Kaplana-Meiera, a różnice między grupami przetestowano za pomocą log-rank i uogólnionych testów Wilcoxona.5 Regresja wieloczynnikowa proporcjonalnych zagrożeń model z współzmiennymi zależnymi od czasu został wykorzystany do przetestowania prognostycznego znaczenia określonych objawów klinicznych i objawów rozwoju zapalenia płuc P. carinii u osób zakażonych HIV-1, których liczba komórek CD4 + osiągnęła poziom 200 na milimetr sześcienny lub mniej. Grupa ryzyka powstała przy każdej diagnozie zapalenia płuc P. carinii zawierała pacjentów, którzy nie chorowali na zapalenie płuc. Współzmienne użyte w analizie zostały zdefiniowane jako objawy kliniczne zarejestrowane podczas wizyty najbliżej rozpoznania zapalenia płuc P. carinii. Po odpowiednim zdefiniowaniu zestawów ryzyka, metody warunkowej wiarygodności do analizy dopasowanych badań kliniczno-kontrolnych mają zastosowanie do oszacowania względnych zagrożeń będących przedmiotem zainteresowania. Zastosowano uogólniony liniowy model Systemu Analizy Statystycznej proporcjonalnego zagrożenia6 do oszacowania i zbadania wielkości względnego zagrożenia związanego z występowaniem objawów klinicznych. Przedstawione relatywne ryzyka to szacowane współczynniki zagrożenia z modelu proporcjonalnych zagrożeń.
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Skumulowana częstość występowania zapalenia płuc P. carinii u mężczyzn zakażonych HIV, według liczby komórek CD4 + w linii podstawowej. * Uczestnicy, u których w momencie włączenia do badania wystąpiło przeciwciało przeciwko HIV-1, 1665 miało komórki T fenotypowanie dostępne na linii podstawowej i nie otrzymywało leków zapobiegających zapaleniu płuc P. carinii. Dane dotyczące uczestników, którzy mieli inną chorobę definiującą AIDS7 przed wystąpieniem zapalenia płuc P. carinii, poddano cenzurze w momencie zdarzenia diagnostycznego w celu ograniczenia naszego badania do naturalnego przebiegu tej postaci zapalenia płuc u tych zakażonych HIV-1 mężczyzn. Spośród 1665 uczestników, zapalenie płuc P. carinii rozwinęło się jako pierwsze komplikacje definiujące AIDS w 168 (10,1%). Tabela przedstawia kohortę stratyfikowaną w pięciu grupach według liczby limfocytów T pomocniczych (CD4 +) przy wejściu. Ryzyko progresji do zapalenia płuc P. carinii było najwyższe u mężczyzn z liczbą linii podstawowej 200 komórek CD4 + lub mniej na milimetr sześcienny krwi. Porównanie tych mężczyzn z tymi, którzy mieli liczbę komórek powyżej 200 na milimetr sześcienny, dało oszacowanie względnego ryzyka wynoszącego 4,9 (95 procent przedziału ufności, 3,1 do 8,0). Różnice w ryzyku zapalenia płuc P. carinii w pięciu grupach mężczyzn (Tabela 1) były znaczące (P <0,001). Podobny wynik wykazano, gdy użyto procent komórek CD4 + wśród limfocytów całkowitych 20 lub mniej [patrz też: choroba ormonda, zhemolizowana krew, kalenistyka plan treningowy ]