Transplantacja wysepek u siedmiu pacjentów z cukrzycą typu 1 przy zastosowaniu schematu immunosupresyjnego bez glukokortykoidów cd

Dawcy wybrano na podstawie wyników wieloczynnikowej analizy czynników wpływających na powodzenie izolacji wysepek.9 Aby wyizolować wysepki, przewody poddano perfuzji w kontrolowany sposób za pomocą zimnego enzymu (wysepka Liberase, Roche). Wysepki następnie rozdzielono przez delikatną dysocjację mechaniczną i oczyszczono przy użyciu ciągłych gradientów kwasu Ficoll-diatrizoic (Seromed-Biochrom) w układzie aferezy (model 2991, Cobe Laboratories) .2,3,10-13 Zastosowanie ksenoproteiny produkty (takie jak surowica płodowa-łydka) były unikane podczas wyodrębniania wysepek i oczyszczania, a zamiast nich stosowano 25% albuminy ludzkiej. Aby zminimalizować ryzyko uszkodzenia wysepki w wyniku zimnego niedokrwienia, przeszczepiliśmy świeżo przygotowane wysepki natychmiast po ich zebraniu, eliminując w ten sposób potrzebę hodowli wysepek.
Próbki pobierano w dwóch egzemplarzach w celu ilościowego oznaczenia wysepek, wyrażonych jako ekwiwalenty wysepek, standardową jednostkę do zgłaszania zmian w objętości wysepek, przy użyciu standardowej średnicy wysepki 150 .m.14 Przeszczepy wyspowe charakteryzowano z uwzględnieniem do składu komórkowego, całkowitej insuliny komórkowej, DNA i zakresu wydzielania insuliny in vitro podczas prowokacji glukozą.15 W skrócie, wysepki inkubowano przez 24 godziny w 37 ° C w pożywce CMRL 1066 z 10% surowicą płodową i cielęcą. 25 mmoli buforu HEPES. Znaną liczbę powtórzeń alikwotów wysepek inkubowano w niskim stężeniu glukozy (50 mg na decylitr [2,8 mmol na litr]) i wysokim stężeniu glukozy (360 mg na decylitr [20 mmol na litr]) przez dwie godziny, a ilość insuliny wytworzonej w odpowiedzi na prowokację wysoką glukozą została podzielona przez ilość wytworzoną przez prowokację niskoglukozową, aby uzyskać średni wskaźnik stymulacji uwalniania insuliny.
Przeszczep wysp
Preparaty wysepek, które miały ponad 4000 ekwiwalentów wysepek na kilogram masy ciała biorcy w objętości spakowanej tkanki mniejszej niż 10 ml, zostały uznane za bezpieczne do przeszczepienia16. Każdy preparat wyspowy od dawcy dopasowano do grupy krwi biorcy. dopasowane do przeciwciał limfocytotoksycznych, ale nie podjęto próby dopasowania HLA.
Pacjentów poddano sedacji, a przezskórne podejście transhepatyczne zastosowano w celu uzyskania dostępu do żyły wrotnej pod kontrolą fluoroskopową. Po potwierdzeniu dostępu użyliśmy techniki Seldingera do umieszczenia 5-cio francuskiego cewnika Kumpe w głównej żyle portalu. Ciśnienie żyły wrotnej mierzono na linii podstawowej i po infuzji wysepek. Końcowy preparat na wysepce zawieszono w 120 ml pożywki 199, zawierającej 500 U heparyny i 20% ludzkiej albuminy, i podawano w infuzji przez okres pięciu minut. We wszystkich z wyjątkiem dwóch pierwszych z 15 procedur, po zakończeniu infuzji wysepki, gdy cewnik został częściowo usunięty, cząstki żelatynowej gąbki (Gelfoam) embolizowano do obwodowego przewodu cewnika w wątrobie. USG Doppler żył wrotnych i testy czynności wątroby wykonano w ciągu 24 godzin po transplantacji.
Ocena kontroli glikemicznej po transplantacji
Leczenie insuliną przerwano po każdym transplantacji i nie wznowiono, chyba że stężenie glukozy w surowicy wzrosło powyżej 200 mg na decylitr (11,1 mmol na litr), w którym to przypadku wykonano inny przeszczep
[patrz też: kłykciny kończyste, niewydolność jelit, olx debno ]
[hasła pokrewne: olx debno, kolka nerkowa przyczyny, ostra niewydolność nerek ]