Wpływ operacji zmniejszenia objętości płuc u pacjentów z ciężką rozedmą płuc ad

Zgłaszamy wyniki dla 48 pacjentów, których obserwowano przez okres od 6 do 12 miesięcy. Metody
Wersja próbna
Pacjenci byli zapisywani od kwietnia 1996 r. Do lutego 1999 r. Zostali skierowani przez lekarzy specjalistów płucnych, aby rozważyć operację zmniejszenia objętości płuc w ramach randomizowanego, kontrolowanego badania. Pacjenci zostali poinformowani o badaniu oraz o ryzyku i korzyściach związanych z zabiegiem chirurgicznym. Kryteriami wstępnymi były: ciężka rozedma płuc, jak pokazano na tomografii komputerowej (CT), bez ograniczeń dotyczących wzoru lub rozmieszczenia rozedmy płuc; wiek mniejszy niż 75 lat; wymuszona objętość wydechowa w jednej sekundzie (FEV1) większa niż 500 ml; zużycie tlenu przez mniej niż 18 godzin dziennie; dawka kortykosteroidowa mniejsza niż 10 mg na dobę; i ciśnienie cząstkowe dwutlenku węgla na tętnicy mniejsze niż 45 mm Hg. Wykluczono pacjentów z astmą, uprzednią chirurgią klatki piersiowej lub innymi poważnymi schorzeniami.
Pacjenci otrzymali leczenie obejmujące program rzucania palenia; próbna terapia prednizolonem (30 mg dziennie przez dwa tygodnie); wziewnie agonistów beta-adrenergicznych i leków antycholinergicznych w optymalnych dawkach; doustna teofilina, z reakcją ocenianą na podstawie objawów i miar spirometrycznych; doustne antybiotyki należy przechowywać w domu do stosowania w razie potrzeby w przypadku infekcji klatki piersiowej; i szczepienia przeciwko grypie i pneumokokom. Pacjenci bez wyraźnych przeciwwskazań do wstępnej oceny zostali objęci sześciotygodniowym programem ambulatoryjnej rehabilitacji, obejmującym fizjoterapię i terapię zajęciową, opieką pielęgniarską, dietetyczną i socjalną. Fizjoterapia obejmowała stopniowy trening chodu, rąk i nóg oraz ćwiczenia ruchowe klatki piersiowej. Terapia zajęta obejmowała zarządzanie stresem, porady dotyczące oszczędzania energii i porady dotyczące pracy. Pacjenci byli regularnie kontaktowani telefonicznie przez fizjoterapeutów w celu oceny i zachęcania do przestrzegania programu rehabilitacji.
Po rehabilitacji pacjentów poddano ponownej ocenie przez lekarzy prowadzących badania. Osoby, które chciały przejść, zostały ocenione przez chirurga, wraz z lekarzem i fizjoterapeutą, w celu potwierdzenia przydatności do zabiegu chirurgicznego, a następnie losowo przydzielono do operacji lub kontynuowano leczenie. Obie grupy zostały ponownie ocenione po 3, 6 i 12 miesiącach po randomizacji, a następnie co roku. Pacjenci przydzieleni do leczenia medycznego zostali poinformowani, że zostaną poddani operacji, jeśli badanie wykazało znaczącą korzyść z operacji po tymczasowej lub ostatecznej analizie. Utworzono niezależny komitet monitorujący dane, aby przeprowadzić tymczasową analizę i doradzić w sprawie późniejszego przebiegu badania.
Pięciu z pierwszych 15 pacjentów (3 przydzielonych do operacji i 2 do leczenia) zmarło na początku badania. Ci pacjenci mieli wartości przenoszenia gazów tlenku węgla poniżej 30 procent przewidywanej wartości lub odległości do przemieszczania się na odległość mniejszą niż 150 m (patrz poniżej), podczas gdy osoby pozostałe przy życiu miały wyższe wartości. Kryteria wejściowe zostały następnie zmodyfikowane, aby wykluczyć pacjentów o tych niskich wartościach dla transferu gazu tlenku węgla lub odległości spaceru.
Wstępna ocena i działania następcze
Pacjenci byli przesłuchiwani i badani, aby ocenić ich ruchomość, ogólny stan zdrowia, palenie tytoniu i chęć uczestnictwa
[przypisy: kardiogenny obrzęk płuc, sole amonowe, wielomocz w ostrej niewydolności nerek ]
[patrz też: ostra niewydolność nerek objawy, choroba ormonda, ciśnienie onkotyczne ]